Μάγδα Πετμεζά

Κέντρο Ξένων Γλωσσών
Το κλειδί της επιτυχίας στις ξένες γλώσσες...

 
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Ξένη Γλώσσα και Εξωστρέφεια.

E-mail Print

Εδώ και λίγο παραπάνω από ένα χρόνο, η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή κρίση. Στην επιφάνεια του ζητήματος, όλοι μιλάνε για μια οικονομική κρίση, αλλά όλο και περισσότεροι κάνουν αναφορές στην βαθύτερη κρίση αξιών και προσδοκιών των μελών της κοινωνίας μας. Μια κρίση που αναδεικνύει την εσωστρέφεια και ίσως κάποιες παρερμηνείες που βύθισαν τις παραγωγικές δυνάμεις της Ελλάδας σε ένα τέλμα.

Οι παράγοντες και οι παράμετροι που μπορούν να αναλυθούν σχετικά με αυτό το θέμα είναι αμέτρητοι. Εμένα, ως εκπαιδευτικό, και δη στην ξενόγλωσση εκπαίδευση, με απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα της εξωστρέφειας. Στα τόσα χρόνια της επαγγελματικής μου προσφοράς, «έχουμε στείλει» τόσα νέα παιδιά στο εξωτερικό, και ιδιαίτερα σε χώρες της Δύσης, Αγγλία, Αμερική. Νέα και άξια μυαλά, εφοδιασμένα με ένα δυνατό εργαλείο επικοινωνίας και ανάδειξης, την ξένη γλώσσα. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους σε αυτές τις χώρες, κάποια εργάστηκαν για λίγο καιρό εκεί, αποκομίζοντας αξιόλογη εμπειρία, και στη συνέχεια επέστρεψαν, με στόχο να αναζητήσουν μια θέση στην οικεία τους αγορά εργασίας. Λίγα από αυτά τα νέα παιδιά παρέμειναν στη χώρα που φιλοξένησε τις σπουδές τους και επέλεξαν, ακόμη τουλάχιστο, να μην επιστρέψουν.

Με αυτιά ανοιχτά έχω αφουγκραστεί, όλα αυτά τα χρόνια, τα βαθύτερα μηνύματα που έλαβα από όλα αυτά τα παιδιά, τις εμπειρίες τους, τις προκλήσεις, αλλά και τις απαντήσεις που βρήκαν στα απροσδόκητα ερωτήματα που τους δημιουργήθηκαν εκεί. Και ίσως, κάπου σε αυτά τα βαθιά μηνύματα να βρίσκονται και κάποιες απαντήσεις στην κρίση που βιώνει σήμερα η κοινωνία μας.

Η ξένη γλώσσα είναι ένα πολύ δυνατό εργαλείο. Ένα εφόδιο για ένα δυναμικό "start-up" όπως τελευταία όλοι έχουμε μάθει να αποκαλούμε τη δυναμική εκκίνηση ενός φιλόδοξου εγχειρήματος. Η γλώσσα είναι το εργαλείο μέσα από το οποίο θα εκφράσει ο κάθε χρήστης τις ιδέες του, την προσωπικότητά του, το χαρακτήρα του, αλλά επίσης είναι το εργαλείο με το οποίο θα επικοινωνήσει. Η επικοινωνία είναι κάτι πολύ παραπάνω από τη γλώσσα.

Στην επικοινωνία ο άνθρωπος και ο εσωτερικός του κόσμος έρχονται σε επαφή με έναν άλλο άνθρωπο και το δικό του εσωτερικό κόσμο. Τα μηνύματα που παίρνω χρόνια τώρα από τόσα παιδιά που βίωσαν, για λίγο ή πολύ, την κοινωνία μιας άλλης χώρας, ίσως αναδεικνύουν ένα πρόβλημα για το οποίο δε συζητάμε συχνά. Το κενό παιδείας με το οποίο φεύγουν αυτά τα νέα παιδιά σε ζητήματα που υπερβαίνουν την ξένη γλώσσα ή όποιο άλλο μαθησιακό αντικείμενο. Ένα κενό παιδείας που αναδεικνύει πόσο απομονωμένη είναι η χώρα μας από άποψη κουλτούρας από τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο. Αναφέρομαι σε μια απομόνωση που απέχει από όλη τη «γνώση» που αποκομίζουμε ως λαός για τους άλλους λαούς μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές και ξένες ταινίες που παρακολουθούμε από τον καναπέ μας.

Το κενό παιδείας αυτό σχετίζεται με ζητήματα αναγνώρισης της διαφοράς από τους άλλους ανθρώπους, το πλαίσιο των προσδοκιών του καθένα στην αναζήτηση εργασίας, το τι πρέπει να κάνει και να αποδείξει ένας υποψήφιος εργαζόμενος για να «κερδίσει» μια θέση, στο εξωτερικό και εδώ στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία 30 χρόνια λειτούργησαν καταλυτικά στη δημιουργία μιας αίσθησης ασφάλειας και προσβασιμότητας σε μια «προστατευμένη» εργασιακή κατάσταση. Τώρα όμως που πολλά λαμπρά μυαλά μας καλούνται να αναζητήσουν εργασία σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές, γίνεται έως και βίαια κατανοητό ότι οι συνθήκες ανταγωνισμού στις υπόλοιπες χώρες αποτελούσαν πάντα πραγματικότητα.

Διάβαζα τις προάλλες μια στατιστική που ανέφερε πώς σε μια έρευνα του 2005, το 55% των Ελλήνων στην ηλικία των 40 ετών δεν είχαν ακόμη αποκτήσει το πρώτο τους διαβατήριο. Αυτό σημαίνει ότι δεν είχαν διασχίσει τα ελληνικά σύνορα. Παρ' όλα αυτά, το 95% των οικογενειών επένδυαν στην ξενόγλωσση εκπαίδευση των παιδιών τους από τη δεκαετία του '70 και δώθε. Μήπως αυτό αναδεικνύει ότι οι λόγοι εκμάθησης μιας ξένης γλώσσας δεν σχετίζονταν με την εξωστρέφεια των παιδιών τους, αλλά κάτι άλλο; Π.χ. την απόκτηση μορίων για μια προαγωγή στο δημόσιο, ή ένα μεγάλο οργανισμό, τράπεζα, μεγάλη επιχείρηση, κλπ.; Με άλλα λόγια, μήπως, ενώ, κατά κοινή παραδοχή, ο κάθε γονιός επένδυε στην κατάρτιση και την επικοινωνιακή ανεξαρτησία και εξωστρέφεια του παιδιού του, κατά βάθος, ίσως υποσυνείδητα, απλά επένδυε σε μια «στεγνή» πιστοποίηση που θα λειτουργούσε ως τυπικό προσόν στην τοπική αγορά εργασίας; Εκφράσεις που ακούμε στο χώρο της ιδιωτικής ξενόγλωσσης εκπαίδευσης του τύπου «πότε τελειώνουμε τ΄ αγγλικά» δεν υπονοούν κάτι τέτοιο;

Το πιο σημαντικό είναι ότι, αν ισχύει έστω και σε κάποιο βαθμό το παραπάνω, υπάρχει περίπτωση και το εκπαιδευτικό σύστημα, τουλάχιστο στο αντικείμενο της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης, να «στήθηκε» τελικά με αυτό το σκοπό.

Η πολυετής εμπειρία μου έχει αποδείξει ότι κανένα σύστημα δεν μπορεί να δημιουργήσει ανεξάρτητους επικοινωνιακούς χρήστες ξένης γλώσσας, αν δεν τους μυήσει στην κουλτούρα και τις απαιτήσεις της διεθνούς αγοράς. Ακόμη περισσότερο, αν δεν διαμορφώσει τη μαθησιακή διαδικασία λαμβάνοντας σοβαρά υπ' όψιν τις συνθήκες της διεθνούς αγοράς σε σχέση με την προσωπικότητα και το μαθησιακό στυλ του κάθε μαθητή.

Όσες παρεμβάσεις και να γίνουν, τόσο στο δημόσιο, όσο και στο ιδιωτικό εκπαιδευτικό σύστημα για την ξένη γλώσσα, ποιος θα διδάξει στο μαθητή την αυτοαξιολόγηση; Ποιος θα προσδώσει στο χρήστη τη γνώση του ανταγωνισμού, της παραγωγικότητας, των ευαισθησιών άλλων λαών, έως και το πιο απλό πράγμα: τη σύνταξη του επιτυχημένου βιογραφικού και τις τεχνικές της επιτυχούς συνέντευξης; Ποιος θα τους διδάξει ότι ο κάθε υποψήφιος εργοδότης, οπουδήποτε στον κόσμο, είναι ένας υποψήφιος πελάτης που οφείλει να πειστεί και να επενδύσει. Και στη συνέχεια, αφού το νέο παιδί κερδίσει αυτό τον πρώτο αγώνα, πώς θα αναδείξει τα ταλέντα του, τη δημιουργικότητά του βιώσιμα;

Νιώθω πολύ τυχερή που εκπροσωπώ έναν από τους ίσως σημαντικότερους κλάδους στη χώρα μας. Τα τόσες χιλιάδες κέντρα ξένων γλωσσών στην Ελλάδα, για πάνω από τρεις δεκαετίες, καινοτομούν αδιαλείπτως. Σαφώς και το πιστοποιητικό γλωσσομάθειας αποτελούσε πάντα έναν από τους στόχους, αλλά όχι το μόνο. Μέχρι το 2005, η ελληνική ιδιωτική ξενόγλωσση εκπαίδευση με τις απαιτήσεις που δημιούργησε και αντιμετώπισε, ανέδειξε 7 από τους 12 σημαντικότερους παγκοσμίως συγγραφείς εκπαιδευτικού υλικού. Παράλληλα αποτελεί τον πιο καταρτισμένο κλάδο στο πεδίο της δια βίου μάθησης. Αντί, φροντιστηριακά, να υποστηρίζει την ύλη του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, παρήγε τάσεις και διδακτικό προσωπικό που το δημόσιο σύστημα υιοθετούσε στη συνέχεια. Αντιλαμβανόμενοι το «κενό παιδείας» εισήγαμε τις αρχές του Κοινού Ευρωπαϊκού Πλαισίου Αναφοράς στην Εκπαίδευση ως πρωτοπόροι. Διδάξαμε στα παιδιά τη μαθησιακή αυτονομία, το ρεαλισμό στην ανάπτυξη προσόντων. Ταξιδέψαμε και ταξιδεύουμε τα παιδιά στις χώρες των γλωσσών που διδάσκουμε, τα φέρνουμε σε επαφή με νέες κουλτούρες και νέες πραγματικότητες. Για κάποιους από μας, απαγορεύεται τα παιδιά μας να μην έχουν διασχίσει τα σύνορα. Για κάποιους από μας, τα παιδιά μας είναι κοσμοπολίτες. Διαθέτουν εξωστρεφείς δεξιότητες στην επικοινωνία, την ενσυναίσθηση, το σεβασμό, την αποδοχή, την αμοιβαιότητα και τη διεκδικητικότητα. Για κάποιους από μας, τα παιδιά μας δεν επιτρέπεται να έχουν «κενά παιδείας». Νιώθω τυχερή που στον ιδιωτικό εκπαιδευτικό χώρο που λειτουργώ τόσα χρόνια, είχα και έχω ελευθερία πειραματισμού και δημιουργίας που μου επέτρεψαν να επενδύσω εκπαιδευτικά σε τόσο πρωτοποριακά σχήματα.

Σήμερα, η αναγνώριση όλων αυτών αποτελεί πραγματικότητα για όλους, και το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα δείχνει τάσεις να προσαρμοστεί σε αυτές τις ανάγκες. Όσο επίπονο και αν είναι, αυτό αποτελεί θρίαμβο για μας τους  «αγωνιστές» παιδείας. Τώρα λοιπόν, βλέπω με ενθουσιασμό τη μετεξέλιξη και του δικού μου κλάδου ένα μεγάλο βήμα μετά. Είναι ήδη πραγματικότητα στη διδακτική μου καθημερινότητα η κατάρτιση των μαθητών σε τόσες νέες προσωπικές και επαγγελματικές δεξιότητες με «όχημα» την ξένη γλώσσα. Είναι υπέροχο να βλέπεις μικρούς μαθητές να αναπτύσσουν συνείδηση για το πώς μαθαίνουν, σύμφωνα με το στυλ μαθησιακής προσωπικότητάς τους, μια δεξιότητα που θα τους ακολουθεί για πάντα στη ζωή τους. Είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς μικρούς μαθητές να κατανοούν τη διαφορετικότητα των ανθρώπων μέσα από τη γλώσσα που μιλάνε και να προσδιορίζουν με ευκολία τη θέση τους σε διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες. Όλα αυτά μέσα από ειδικά τεστ προσωπικής αξιολόγησης, ειδικά σχέδια μαθήματος που «στήνονται» πάνω σε «χάρτες μαθησιακών προσωπικοτήτων». Και χτίζουμε ήδη πρωτοποριακά το χάρτη μαθησιακών προγραμμάτων της επόμενης μέρας. Εκείνων που θα εξοπλίσουν τους μαθητές μας με εφόδια κοινωνικά και επαγγελματικά για τον απίστευτα ανταγωνιστικό κόσμο που τους ανοίγεται, με αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό.

Η εξωστρέφεια δεν τυχαίνει σε κανέναν. Κερδίζεται με επένδυση γνώσης και σεβασμό στην προσωπικότητα του κάθε μαθητή.

Καλή επιτυχία σε όλους τους εξεταζομένους και μαθητές της πόλης μας.

 

 

Συνεργασια με


  
Copyright © 2017 - Created by hyphen - engineering education